Natuurwandeling N70

Link wandeling + GPS
Staatsbosbeheer / bos
14,2 km
5/5 Zwaarte
5/5 Waardering
Je kunt de N70 op 6 plekken starten:
1 Hotel-restaurant ’t Spijker, Rijksstraatweg 191 Beek-Ubbergen
2 Bushalte lijn 58, kruising Rijksstraatweg/N325(richting de grens)
3 Parkeerplaats de Holdeurn, Oude Kleefsebaan, Berg en Dal
4 Restaurant De Heksendans, Oude Kleefsebaan 425, Berg en Dal
(ons startpunt, normaliter: 2€ parkeergeld)
5 Fletcher Parkhotel Valmonte
6 Restaurant Tante Koosje, Berg en Dalseweg359, Nijmegen
Zie “start” en hotel ‘t Spijker in Beek
Zie “start”

Een schitterende “berg”wandeling in het Rijk van Nijmegen. Door het vele stijgen en dalen is de wandeling met zijn 14 km pittig. In maart nog zwaarder doordat het erg blubberig is. (maart 2021

De N70 is geen snelweg!

Een vriendin geeft ons het routeboekje Natuurwandelroute N70 te leen. De naam doet me direct aan een snelweg denken, maar de N70 heet zo omdat de wandeling stamt uit het natuurbeschermingsjaar 1970. De route spreekt me direct aan: 16 km is een  mooie lengte en de brochure vertelt dat de route over 8 ‘bergen’ voert met pittoreske namen als de Boterberg, Sterrenberg en De Duivelsberg.

Nog meer trappen

Omdat wij in bungalowpark de Riethorst in Plasmolen verblijven, is voor ons Restaurant de Heksendans (startpunt 4 op de kaart) het dichtstbijzijnde startpunt. Het is een parkeerplaats tegenover het restaurant. Omdat de parkeerplaats bij amusementspark Tivoli hoort, betaalt men normaal 2 € parkeergeld. Echter, vanwege de corona-epidemie is het park gesloten en hoeven we niet te betalen. We zien direct het houten bord aan de overkant van de weg dat naar de N70 route wijst. Wow, dit is goed aangegeven! We zien dat Achter de Heksendans ook nog een kleine parkeerplaats is.

Al snel komen we erachter dat we het boekje niet nodig hebben omdat de tocht zeer goed door palen met een groene kop zijn aangegeven. Op sommige paaltjes staan pijltjes die de richting aangeven.  Soms zie je groene paaltjes die twee kanten op gaan: dit zijn keuzemomenten: je kunt de tocht in zijn geheel lopen (wat wij doen) of kortere delen hiervan.

Een druk bos

Dit is de derde dag dat we in het Rijk van Nijmegen wandelen, maar de eerste dag dat we een drukke wandelroute lopen: we komen diverse wandelaars en trail runners tegen…en dat ondanks regen en hagel.

De tocht begint meteen goed in een glooiend bos dat je op de hoofdfoto hierboven ziet. Kort daarna kruisen we de Walk of Wisdom en de kabouterroute bij enkele huizen in Beek. Hier zien we een spoelput uit 1910.

De tocht gaat verder door schitterende bossen. Je hebt goede schoenen nodig voor deze tocht: je maakt vele hoogtekilometers op trappen die volledig in de blubber liggen (het is maart). Bij startpunt 5 op de kaart (Fletcher Park Valmonte) wijst een grote pijl op een groen schild omhoog het bos uit. Let op: als je de volledige tocht loopt, moet je dit niet volgen, maar gewoon het pad door de bos vervolgen.

Verste punt in het westen: Nijmegen

Bij startpunt nr 6, restaurant tante Koosje, kom je heel even in Nijmegen. Je voelt goed dat je hier op het verste punt in het westen bent en de bocht terug neemt. Als we een stukje verder vanuit de Dennenlaan de Rijksstraatweg oplopen, besluiten we een stukje de ‘verkeerde’ kant op te lopen om de schitterende gebouwen te bekijken. We komen bij De Refter in Ubbergen. Ik herinner me dat ik hier al wel eens geweest ben op een feest, toen ik als student in Nijmegen  woonde. De Refter was vroeger een meisjespensionaat en word nu bewoond door een woongemeenschap.

De Refter

Even rusten in Beek

We lopen terug naar de N70, die een klein stukje langs de Rijksstraatweg verder voert. Gelukkig gaan we daarna weer snel het bos in.

Na het kastanjedal komen we bij een klein watertje uit, waarna we via trappen in het dorp Beek uitkomen. Even denken we dat we verkeerd gelopen zijn omdat we alleen bij de bushalte een groene streep op een paal zien. Dan lopen we verder het dorp in en zien, gelukkig, meer groene strepen op lantaarnpalen. Wel prettig dat we door een dorp komen, want zo kunnen we een chocolademelk-to go (vanwege de corona-pandemie) kopen bij hotel ’t Spijker. Als we verder lopen in Beek, zien we een oud, mooi elektriciteitshuis, waarna we rechts omhoog lopen.

Elekriciteitsgebouw Beek

Wanneer we in het groene Keteldal komen, zien we prachtige huizen, shetlandponies en een grenspaal uit 1909 met de opschrift ‘Laat vriendschap heelen wat grenzen deelen’ met vlaggen van Duitsland en Nederland. Na het keteldal lopen we de Duivelsberg op. We komen langs velden die van elkaar worden gescheiden door tuun/wildwallen. Dit zijn omheiningen gemaakt van gevlochten takken om stukken land af te bakenen.


Landschapsmuseum

De volgende verrassing is het landschapsmuseum dat in de winter helaas dicht is. Voor het huis staan tientallen beeldjes van konijnen, kabouters en kippen. Op het bord valt te lezen dat in deze portierswoning Huis Wylerberg vanaf 1946 Marie Schuster, een verre tante van Herman Göring, woonde. Zij had aan het begin van de tweede oorlog veel joden helpen te ontsnappen. Na de oorlog bleek het lastig haar naam, ondanks vele adhesiebetuigingen, te zuiveren.

Motte Mergelpe

Na een paar minuten zien we de snelweg met een bord die naar het Wylerbergmeer wijst. Jammer dat we daar niet langskomen. Ik heb goede herinneringen aan het meer, omdat we hier als student gingen zwemmen. Het is vrijwel onmogelijk om via de provinciale weg hiernaartoe te lopen. De N70 loopt omhoog naar Motte Mergelpe. De motte is een aarden heuvel waarop vroeger meestal een houten omwalling met toren stond. Een motte is de primitieve voorganger van het Middeleeuwse kasteel. Deze motte is gebouwd door graaf Balderik en zijn vrouw Adela rond het jaar 1000. Na de Motte verhaalt een bord over het bloedige verleden van dit adellijke koppel.

Motte Mergelpe

Heksendans

Als we binnen hadden mogen bij het pannenkoekenrestaurant De Duivelsberg, hadden we dat zeker gedaan. Nu lopen we door omdat we zin hebben in een glas bier en wijn en die hebben ze niet to-go. Via weilanden komen we bij de waterbekkens met de intrigerende naam ‘De Heksendans’. De bodem van het bekken is van leem, waardoor het water niet de grond inzakt. De bekkens zijn kuilen waar mensen leem uithaalden om o.a. dakpannen te maken. De naam komt waarschijnlijk omdat mensen hier, voor het Christendom,  watergeesten of -goden vereerden.

De terugweg

Bij parkeerplaats de Holdeurn hopen we het wijnhuis De Holdeurn te treffen, maar dat is niet zo: het is simpelweg een parkeerplaats langs de Oude Kleefsebaan. Het laatste stuk loopt door het bos steil terug richting restaurant de Duivelsberg.

Ondanks het slechte weer, de vele modder en vele mensen, vinden we dit een top wandeling. Het is door het vele klimmen en dalen pittig, voor Nederlandse begrippen. Helemaal door de modder (in maart). Wel zou ik willen aanraden de tocht doordeweeks te lopen. Ik verwacht dat het dan rustiger is.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *